و مستحكم گردد . و امّا وجه مؤكّد بودن حدّ نسبت بقذف سابق اينستكه قذف بدين وسيله چهار بار تكرار مىشود پس چگونه مىتوان لعان مرد به تنهائى را موجب سقوط دانست . و امّا سقوط حدّ از عهده مرد صرفا در جائيست كه يا علم به صدق او بوده يا حالش از نظر صدق و كذب مجهول و مشتبه باشد ولى وقتى خودش اعتراف بكذب نمود و اقرار كرد كه در قذف سابق مرتكب اتّهام و نسبت ناروا شده است ديگر نه مجالى براى علم بصدقش بوده و نه مىتوان گفت حالش مشتبه و مجهول است از اينرو لعانش مجرّد قذف و محض نسبت ناروا بوده در نتيجه چگونه مىتوان آن را مسقط حدّ قرار داد . قوله : و على هذا لو اكذب نفسه : مشاراليه [ هذا ] ثبوت احكام اربعه بعد از لعان هردو مىباشد و ضمير در [ اكذب ] به زوج عود مىنمايد . قوله : فى اثناء اللّعان : يعنى لعان خودش . قوله : وجب عليه حدّ القذف : ضمير در [ عليه ] به زوج راجع است . قوله : و لو اكذب نفسه بعد لعانه و قبل لعانها : ضمائر مذكّر به زوج و ضمير مؤنّث به زوجه راجعست . قوله : ففى وجوب الحدّ عليه : يعنى على الزّوج . قوله : منشأهما : يعنى مدرك و مستند ايندو قول . قوله : من سقوط الحدّ عنه بلعانه : ضمير در [ عنه ] و [ بلعانه ]